Allemaal beestjes

Als kind mocht ik geen huisdier. Mijn vader vond het lastig in vakanties. Op een gegeven moment heb ik toch, zonder overleg met mijn ouders, een hamster gekocht compleet met kooi en voer en wat het beestje verder nog nodig had. Mijn moeder zag de bui al hangen en ik weet het niet eens meer precies. Mijn vader zal eerst wel boos geweest zijn maar wie was er uiteindelijk het gekste met de hamster? Juist ja.

Toen de hamster dood was wilde ik ‘m in de tuin begraven. Het ging heel goed, zonder te huilen groef ik met het tuinschepje een kuiltje. De achterbuurvrouw kwam langs en vroeg: “ben je plantjes aan het poten?”. “Weeeeeh, nee m’n hamster is doooood”.

Later kregen al heel wat diertjes bij ons een goed onderkomen, een poes, een konijn, Russische muisjes, een goudvis. Op een gegeven moment haalden we een parkietje uit de volière dat daar niet overleven zou want hij had geen veertjes. Inteelt waarschijnlijk. We zetten ‘m in een kooitje op het aanrecht en gingen naar ons werk. Ik had niet verwacht dat hij ‘s avonds nog in leven zou zijn maar gelukkig kon hij al zelfstandig eten en hij is 11 jaar geworden. Tweety, een heel lief vogeltje.

We schaften nog een paar keer een parkietje aan. Gijsje was ook een leuk vogeltje maar die moesten we in laten slapen bij de dierenarts. Op een gegeven moment hadden we twee parkietjes. De ene was zo vals als ik weet niet wat en de andere zat er bij onder de plak. Dat was zielig en niet leuk. Die parkietjes hebben we bij iemand gebracht die er nog meer had en ze graag wilde hebben.

Toen wilde ik geen diertjes meer.

Jan zei dat mensen verderop in de straat een leuk vogeltje hadden maar die wilden ze wel kwijt. We konden toch wel even gaan kijken. Nou ik vond het maar een saai vogeltje. En ook wel zielig want hij kwam zijn kooitje niet uit omdat het hondje naar ‘m hapte. Uiteindelijk vertrokken we met vogel en al z’n toebehoren. De buurman reed nog mee in zijn scootmobiel om alles bij ons thuis te krijgen.

Hij heette Hansi, het waren Duitse mensen die buren. Ik werd toch wel een beetje verliefd op Hansi al was dat niet wederzijds. Manlief kon alles met de vogel en mij beet ‘ie nog weleens. Ik heb inmiddels gelezen dat dat wel normaal is dat ze gekker zijn met de één dan met de ander. Die zien ze als partner.

Een paar jaar geleden werd Hansi benauwd en ik ging naar Coen de dierenarts. Hansi was zo eigenwijs dat hij niet in het bakje wilde blijven zitten maar zich door het gat bij het handvat wurmde en op mijn schouder ging zitten. Het zal een vreemd gezicht geweest zijn. Ik achter het stuur met een vogel op m’n schouder. Met een antibioticakuurtje was hij er snel weer bovenop.

Deze keer hielp het antibioticakuurtje niet. En de injectie die hij een week later kreeg ook niet. En het volgende kuurtje een week later ook niet. Maar Hansi werd, toen hij ziek was, hij had een longonsteking, ook heel lief voor mij. Ik kon ook alles met ‘m, hij liet zich al in m’n hand vallen als we de medicijnen moesten innemen en wilde helemaal niet meer terug zijn kooi in. En bijten deed hij ook niet meer.

Afgelopen donderdag evalueerde ik telefonisch met de dierenartsassistente en we maakten toch weer een afspraak voor aanstaande maandag. Misschien dat vitaminen zouden helpen. De afspraak kon ik de volgende dag afzeggen want Hansi was ‘s nachts overleden. Hij is 5 jaar bij ons geweest. We weten niet hoe oud hij was toen hij bij ons kwam.

Rust zacht lieve Hansi.

Hansi

We zijn inmiddels twee keer bij Coen de dierenarts geweest. En nu is 'ie weg. Coen. Met sabbatical. Hij weet niet hoe lang hij weg blijft.

Aangezien het met Hansi nog steeds niet goed gaat belde ik vanochtend want ook de open spreekuren zijn verdwenen en er wordt nu alleen op afspraak gewerkt. Tenminste als je een afspraak kunt krijgen. Eerst kreeg ik iedere keer het antwoordapparaat en toen ik eindelijk een assistente aan de telefoon kreeg vroeg ze of Hansi handelbaar was.... en vervolgens ging ze overleggen. Dat duurde heel erg lang.

En toen kwam ze met het volgende:
Ze hadden gezien dat het ging om een longontsteking (oke, dat wist ik nog niet) en dat Hansi er erg slecht aan toe was. Ze vroeg wat we wilden dat er gebeurde. Als we 'm in wilden laten slapen konden we wel langs komen maar anders konden ze niets voor ons doen, ook in verband met drukte, en verwees ze ons naar een andere dierenarts. En toen brak m'n klomp....
Ik heb het gesprek beëindigd met de woorden: "jullie zijn er niet op vooruit gegaan" waarop ze reageerde met : "oke". Hoe help je een dierenartspraktijk om zeep. Nou zo dus.

Ik heb een andere dierenarts gebeld. De assistente was gelijk heel begripvol aan de telefoon en toen ik zei dat hij een longontsteking had zei ze: "oh wat heftig". Ik kon om 10.00 uur terecht dan konden ze kijken wat ze voor ons konden doen.

Ik heb de dierenarts nog verteld wat ze bij de andere dierenarts gezegd hadden: "nou zeg zover zijn we nog niet hoor, eerst nog maar eens wat proberen". We hebben nu medicijnen mee die we rechtstreeks in zijn snavel moeten toedienen door een spuitje. Het schijnt lekker spul te zijn want hij likte mijn vingers er bij af.

Volgende week hebben we een belafspraak om te laten weten hoe het gaat.

Oh ja: het te betalen bedrag was wel wat hoger maar dat kon ook niet anders.

Coen

We waren vrijdagavond bij de dierenarts: Coen.

Een fijne man maar gelukkig komen we er niet vaak. Hij had spreekuur van 18.00 tot 19.00 uur. We waren er om 18.00 uur en om 19.00 uur waren we er nog en nog een half uur niet aan de beurt. Nog niet verder gekomen dan de wachtkamer. Er schijnen meer mensen fan te zijn van Coen want het was er tjokvol.

Toch is er niemand die klaagt, er ontstaan leuke gesprekken over de dieren. De meeste patiënten waren honden en die honden waren niet allemaal patiënt. Er waren er ook wat die kwamen voor inentingen. Maar er was ook een hond met artrose die nog even de trap was opgerend, waarna ze bijna niet meer kon lopen. 3 Spuiten erin en klaar. En een hondje met een ontsteking in het oor. Oordruppels mee en klaar. De vrouwtjes van het hondje waren fan van ons vogeltje.

Wij gingen er met Hansi, onze agaporne, naartoe. Die is wat kortademig. Hij heeft dat een paar jaar geleden ook gehad. Toen gingen we ook naar Coen en toen kwam het ook allemaal weer goed. Weekje antibiotica in het water en klaar. En we hoefden maar heel weinig af te rekenen: € 5,=. Ook daarom is Coen populair denk ik. Al moet ik eerlijk zeggen dat dit wel het laagste bedrag is dat ik bij het afrekenen hoorde noemen.